متن زیر برگرفته از وبلاگ یادداشت های یک دانشجوی استاد نما می باشد.
از اونجایی که وقتی با بچه ها صحبت می کنم یکی از دغدغه های جدیشون پیدا کردن کاره لازم دونستم که اطلاعات خودم رو در این زمینه براتون بنویسم .
از مقطع کارشناسی شروع می کنم . فارغ التحصیلان کارشناسی باید وارد شغل شریف تدریس بشن که این هم بر دو نوعه : 1 - معلمی و 2 - تدریس خصوصی و کلاس کنکور . بجز اینها کاری که یک فارغ التحصیل کارشناسی بتونه پیدا کنه من به خاطر ندارم .
در مورد رشته های علوم پایه ای دیگه این وضعیت رو نداریم . مثلا یک کارشناس شیمی خیلی چاها توی صنعت می تونه کار کنه . مثل کارخونه های رنگ سازی ، وسایل آرایشی بهداشتی و ... . حتی یک فارغ التحصیل ریاضی ممکنه بتونه توی بانک کار پیدا کنه ولی برای فیزیکی ها من کاری دولتی سراغ ندارم که با مدرک لیسانس مشغولش بشن .
البته هر کدام از این شغلهایی که گفتم خودش دنیایی داره که من خیلی واردشون نشدم که بتونم توصیف کنم . مثلا اینکه برای معلم شدن باید چه مراحلی طی بشه .
تدریس خصوصی و کلاس کنکور هم که یه مقدار برمیگرده به توانایی های شخصی و محیطی که در اون قرار دارید و دانشگاهی که ازش فارغ التحصیل میشید.
بریم به مقطع کارشناسی ارشد . با مدرک کارشناسی ارشد اگه توی زمینه های کاربردی فیزیک باشه ممکنه بشه توی یک جای دولتی مشغول به کار شد . گرایش های نانو ، فوتونیک (لیزر) و پلاسما ، مهندسی هسته ای ، فیزیک پزشکی و حالت جامد گرایشهایی هستند که برای کاریابی بهتر از بقیه هستن . البته پروژه ای هم که انجام میدید مهمه و بعضی جاها برای استخدام به این نگاه می کنن که عنوان تز شما به آنچه که اونا لازم دارن نزدیک هست یا نه .
جاهایی هم که میشه کار پیدا کرد بسته به گرایش فرق می کنن . وزارت مخابرات ، صنایع و دفاع محتمل ترین جاها هستن . وزارت دفاع از همه پولدار تره و به خاطر اینکه با تکنولوژی های جدیدتر سر و کار داره به اهمیت فیزیک بیشتر پی برده ! تدریس هم که به قوت خودش باقیه .
گرایش نانو : کسایی که گرایش نانو میخونن کسایی هستن که یا از اول توی امتحان کارشناسی ارشد نانو امتحان دادن ( چون چند سالیه که نانو جداگانه امتحان می گیره ) و یا اینکه فیزیک ادامه دادن ولی توی گرایش نانو پروژه انجام دادن . اینها همه جا استفاده میشن . اصلا از قدیم گفتن نانو تکنولوژی = نان + تکنولوژی .
گرایش فوتونیک ( اپتیک و لیزر ) و پلاسما :باز هم اینها کسایی هستن که یا امتحان فوتونیک دادن و یا پروژه شون در زمینه لیزر و اپتیک بوده . البته فوتونیک به معنی دقیق کلمه به هر کاری توی زمینه لیزر گفته نمیشه . فوتونیک یعنی استفاده از نور توی تکنولوژی هایی که تا قبل از این الکترونیکی بودن . ولی خوب معمولا خیلی وسواس به خرج نمی دن و کارهایی رو که تو اونها یه جوری لیزر استفاده شده باشه بهش فوتونیک میگن . توی این گرایش هم وزارت مخابرات و دفاع ممکنه استخدام کنن . البته بیشتر علاقمند به افرادی هستن که کار تجربی ( آزمایشگاهی ) انجام دادن .
شرکت هایی هم هستند که به صورت خصوصی توی این زمینه مشغول به کار هستن . اینها که معمولا فارغ التحصیلان فوق لیسانس و لیسانس هستن یا پروژه هایی رو انجام میدن که از یک نهاد دولتی گرفتن و یا اینکه خودشون توی بازار آزاد فعال هستن . مثلا توی زمینه های حکاکی با لیزر روی چوب و چرم و ... برای هدایایی که ادارات و شرکتها میدن و یا کارهای تبلیغاتی با لیزر مثل برپاکردن نمایش لیزری (Laser Show ) توی مراسم افتتاحیه یک کنفرانس مثلا .
مثل همیشه ورود به بازار کار نیاز به خلاقیت و بازاریابی داره . هنوز هم میشه کلی کار انجام داد ولی باید قبل از هر چیز نیاز بازار رو فهمید و این لازمه اش ارتباط داشتن با بازاره .
مهندسی هسته ای : مهندسی هسته ای با گرایش هسته ای که توی فوق لیسانس فیزیک هست خیلی تفاوت داره . توی گرایش هسته ای فیزیکی ها معمولا به مباحث نظری می پردازن که خیلی از لحاظ کاری به درد نمی خورده (اگه از لحاظ های دیگه به درد بخوره ! ) . مهندسی هسته ای از لحاظ شغلی تضمینش بیشتره ( البته مثل بقیه گرایشها به دانشگاه فارغ التحصیلی هم ربط داره ) ولی محلی که کار انجام میشه محدوده و خیلی محتمله که خارج تهران باشه . مثلا توی نطنز . ولی از لحاظ درآمدی معمولا وضع بهتری داره . مخصوصا اگه محل کار توی تهران نباشه .
در مورد فیزیک پزشکی اطلاعات زیادی ندارم . فقط از دوستانی که توی این رشته تحصیل می کنن شنیدم که از لحاظ کاری وضعش خوبه . ظاهرا هنوز اشباع نشده و طرف حساب آدم که با پزشکی باشه واضحه که بازار کار خیلی گسترده تره .
حالت جامد: جاهایی که به گرایش های کاربردی اهمیت میدن به این گرایش نظر مثبت دارن . ولی خوب این عنوان خیلی کلیه (حتی نانو هم جزء این گرایش به حساب میاد). اگه پروژه انجام شده به درد جایی بخوره میشه انتظار داشت که کار پیدا کرد . مثل ساخت حسگرها (سنسورها) ی مختلف .
اما دکترا !
اگه فارغ التحصیل دکترا باشین مجبورین که استاد بشین ! البته میتونین توی وزارت های مختلف هم مشغول به کار بشید ولی فعلا دانشگاهها جای خالی دارن و کمتر کسی این کار رو می کنه . توی دوره دکترا شما می تونید بورس بشید . یعنی به یه دانشگاهی تعهد بدید که بعد از فراغت از تحصیل اونجا میرید و اونا هم حین تحصیل یه حقوقی به شما بدن ( الان ماهی ۷۰۰۰۰۰ هزار تومن میدن ! ) . اما دانشگاههای تهران دیگه کسی رو بورس نمی کنن . این گزینه برای شهرستانی ها ایده آل هست . چون می تونن توی همون دانشگاه شهرستانشون بورس بشن . البته خوب این خودش میتونه یه محدودیت هم باشه .
اما اگه بورس نشید می تونید شانستون رو برای تهران و یا دانشگاههای مراکز استان بزرگ هم آزمایش کنید . تهران معمولا کسی میتونه بمونه که رزومه کاری خوبی داشته باشه و تصمیم داشته باشه که به کار علمی به صورت حرفه ای نگاه کنه و سرش همش توی کار پژوهشی باشه . اما توی شهرستان میتونید دنبال یه زندگی عادی و بی درد سر بگردید !
همه مواردی که گفتم بستگی به این هم داره که شما رزومه تون چطوری باشه . مثلا توی چه دانشگاهی تحصیل کردید یا اینکه نمراتتون چطور بوده . چند تا مقاله پژوهشی منتشر کردید . چقدر تجربه کاری داشتید و الی آخر .
اینهایی که من گفتم همه کارهای متصور نبود . چون هزار و یک زمینه وجود داره که ممکنه یه فارغ التحصیل فیزیک حتی با مدرک لیسانس استفاده بشه . مثلا ممکنه یک شرکت تهیه تجهیزات آزمایشگاهی بخواد یه فارغ التحصیل فیزیک که به انگلیسی مسلط باشه رو استخدام کنه و یا اگه کسی یه نرم افزارهایی مثل MatLab یا نرم افزارهای اپتیکی تسلط داشته باشه بتونه کار پیدا کنه ولی خوب این موارد خیلی به اصطلاح روتین نیستن .
نظر شما چیه؟!
با این مطالب موافقید یا مخالف؟!
پیشنهادتون چیه؟!
چه باید کرد؟!
.gif)
یکی دیگه از دوستان خوبمان مزدوج شدن
. من که دعوتم شما را نمی دانم
