رشد بی رویه صادرات چین به همه کشور ها من جمله ایران دنیا را رنگ و بوی چینی داده وبلاگ کج راهه در شعری طنز از صنعت اغراق استفاده کرد تا عمق فاجعه را بهتر نشان دهد:



دنیای چینی


روز و شب هرچه که بینم چینی است جنسهامان بیش و یاکم چینی است

دفتر و کیف و کتاب و صندلی کفش و شلوارم دما دم چینی است

کفن و دفن و مهر و تسبیح نماز جنس خوب وجنس درهم چینی است

سیب و نارنگی و انگور و عسل پسته و بادام و شلغم چینی است

توی خانه ،توی شهر و توی ده هر کجا همراه و همدم چینی است

این ور و آن ور تر و سوی دگر شاید آنکه کل عالم چینی است

احتمالا غیر این دنیای دون در بهشت و در جهنم چینی است

گر که مسوولی به قولش برنگشت شاید آن قول و وفا هم چینی است

پا به کفش عاشقی هم کرده اند این زمان معشوق آدم چینی است

پر تقلب گشته این عشق و وفا پس وفای یار ومحرم چینی است

قلب ما را نشکن ای یار عزیز قلب ما هم نیست محکم چینی است

شادی و غمهای ما صوری شده شاید این شادی و ماتم چینی است

گر نداری پول جنس پر بها پس تو را درمان و مرهم چینی است

گفت دکتر درد خود جدی نگیر هم ز ویروسش نخور غم چینی است

بازوانش را نگر تو خالی است این زمان سهراب و رستم چینی است
ترس آن دارم که روزی بشنوم شعر و ابیات و غزل هم چینی است